Сувилагч мэргэжлийн үүсэл нь хүн төрөлхтний эртний асаргаа, сувилгааны уламжлалтай холбоотой. Өвчтэй, шархадсан хүмүүсийг асарч хамгаалах хэрэгцээ бий болсноор сувилахуйн анхны хэлбэрүүд үүссэн гэж үздэг.
Эртний Египет, Грек, Ромын үед сүм хийд, шашны байгууллагууд өвчтэй хүмүүсийг асарч сувилдаг байсан нь сувилахуйн эхлэл болжээ. Дундад зууны үед лам, гэлэнмаа нар өвчтөнүүдийг асарч, сувилах ажлыг голлон хийдэг байв.
Орчин үеийн сувилахуйн мэргэжлийн үндсийг Florence Nightingale тавьсан гэж үздэг. Тэрээр 1853-1856 оны Crimean War-ын үеэр шархадсан цэргүүдийг ариун цэвэр, зохион байгуулалттай орчинд сувилснаар нас баралтын түвшинг эрс бууруулжээ.
Флоренс Найтингейл сувилахуйн ажлыг зөвхөн асаргаа биш, шинжлэх ухаан, сахилга бат, мэргэжлийн ур чадварт тулгуурлах ёстой гэж үзсэн бөгөөд 1860 онд Англид анхны сувилагчийн сургуулийг байгуулсан байна. Үүнээс хойш сувилагч мэргэжил дэлхий даяар албан ёсны мэргэжил болон хөгжжээ.
Өнөөдөр сувилагч нь зөвхөн өвчтөн асрах бус:
эмчилгээний багийн гол гишүүн болох,
өвчнөөс урьдчилан сэргийлэх,
эрүүл мэндийн боловсрол олгох,
сэтгэлзүйн дэмжлэг үзүүлэх,
яаралтай тусламжид ажиллах зэрэг өргөн хүрээний үүрэгтэй болсон байна.
